Όταν τα βιβλία και οι ταινίες λειτουργούν σαν αποθηκευτικοί δίσκοι αναμνήσεων

The power of books - by mladen penev.jpg

Σε μια εποχή όπου η έντονη ιντερνετική δραστηριότητα επιβραβεύεται με το παραπάνω και σου προσφέρονται άπλετα γιγαντοτιτάνιοι "όγκοι" δωρεάν αποθηκευτικού χώρου στον ιστό, είσαι σχεδόν αναγκασμένος να χορέψεις αυτόν χορό. Ακούω από παντού "πάρε 50GB online να αποθηκεύσεις τις φωτογραφίες σου", "πάρε e-reader να έχεις διαθέσιμα 1000+ βιβλία ανά πάσα στιγμή" και εγώ βρίσκω τον εαυτό μου να επιμένει όλο και πιο πολύ στην υλική μορφή των πραγμάτων.  Στα βιβλία στην βιβλιοθήκη μου και  στις αποθηκευμένες ταινίες. Όταν ο 1ΤΒ σκληρός μου έφτασε ένα τσακ πριν αυτοκαταστραφεί από την υπερφόρτωση, ο μπαμπάς μου αναρωτήθηκε "γιατί δεν σβήνεις τίποτα, αφού αυτά μπορεί να τα παρακολουθήσεις και στο ίντερνετ πια;". Χμμ καλή ερώτηση, γιατί δεν το κάνω λοιπόν;

Γιατί λατρεύω τις ιστορίες. Τις γνήσιες, καταπληκτικές αληθινές ιστορίες, που κάνουν το μυαλό σου να αναδεύεται τόσο έντονα, τόσο που εκλύει αλλεπάλληλες δόσεις συναισθημάτων.  Και εκεί, κατ' εμέ, ακριβώς βρίσκεται η ουσία μιας καλλιτεχνικής δουλειάς, είτε είναι βιβλίο, ταινία, τραγούδι, είτε οτιδήποτε άλλο. Να καταφέρουν μερικές σελίδες, κεφάλαια, ερμηνείες, σκηνές ή ήχοι ή βλέμματα να αγγίξουν τις λεπτές χορδές σου, να ανοίξουν το σακί του Αιόλου και να αμοληθούν στο μυαλό σου συναισθήματα τόσο καταλυτικά που πρέπει να σφίξεις πολύ την καρδιά και τα μάτια σου για να μην βουρκώσουν ή που να σου προκαλούν μια αδιανόητα αιφνίδια ευφορία. Ιστορίες που θα προκαλέσουν συναισθήματα τόσο επικίνδυνα που μπορεί να σου αλλάξουν την ζωή και τον τρόπο που σκέφτεσαι και κρίνεις το περιβάλλον σου.

Αυτές οι ιστορίες αν καταφέρουν να σου προσφέρουν κάτι τόσο πολύτιμο, γίνονται κομμάτι των αναμνήσεων σου, κομμάτι σου. Καμιά φορά ανακαλώ αναμνήσεις και ξαφνιάζω τον εαυτό μου θυμούμενη πλάνα που «έζησα», αλλά παρολαταύτα δεν βίωσα. Μια ιστορία μπορείς να την ζήσεις και ας μην είσαι μπροστά, μπορείς να την φανταστείς. Και αυτό δίνει στο μυαλό σου την τεράστια δύναμη να αυτοσχεδιάσει με τις προσλαμβανόμενες αισθήσεις που θα λάμβανε. Εικόνες και ήχοι και υφές όπως θα ‘θελες να είναι. Τροφή για την φαντασία σου, να συμπληρώνουν και να διανθίζουν καθημερινές στιγμές ή να σου προσφέρουν -ακόμα καλύτερα- μια οπτική σε ένα χρονικό ή χωρικό πεδίο όπου δεν θα μπορούσες ποτέ να είσαι μάρτυρας.

Και αυτές τις μοναδικές ιστορίες και αναμνήσεις νιώθεις την ανάγκη να τις αποθηκεύσεις κάπου. Κάπου όπου θα σου είναι εύκολο να τις προσεγγίσεις στο μέλλον όταν νιώσεις ότι τις ξεχνάς. Να τις αποθηκεύσεις όπως ακριβώς και τις οικογενειακές φωτογραφίες και να τις ξεφυλλίσεις όποτε νιώσεις ότι δεν θυμάσαι το παρελθόν όσο έντονα θα 'θελες.  Όταν ανοίγω λοιπόν ένα βιβλίο ή πατάω το πλέι μιας ταινίας που έχω ξαναδιαβάσει ή ξαναδεί αντίστοιχα, γνωρίζω εκ των υστέρων τον χείμαρρο συναισθημάτων που θα μου ξαναδημιουργήσει. Είναι κομμάτι της προσωπικότητας μου πια και αυτό αρνούμαι κατηγορηματικά να το εκθέσω στο απόλυτο κενό του διαδικτύου, στην αβεβαιότητα του ιστού. Όπως δεν θα αποθηκεύατε τα οικογενειακά άλμπουμ φωτογραφιών στο μπαλκόνι λόγω "του άπειρου αποθηκευτικού χώρου εκεί".

Ορίστε λοιπόν ο λόγος της αδυναμίας μου να διαγράψω αρχεία από τον υπολογιστή, τα οποία φαινομενικά μπορώ να τα βρω και στο ίντερνετ. Περιέχουν μέσα πολύτιμα εφαλτήρια αναμνήσεων, που αν μείνουν κάπου τόσο αβέβαια και μακριά από εμένα, νιώθω ότι καταδικάζονται στην λήθη. 

Εσείς τι άποψη έχετε πάνω σε αυτό; Πείτε μου, θα ήθελα πάρα πολύ να μάθω.

 

Credits: Photo by: Mladen Penev