Κοντινές φωτογραφίες σπίνων, κοκκινολαίμιδων και σπουργιτιών

Κοντινή Φωτογραφία Κοκκινολαίμη

Οπότε μιας και μάθατε να φτιάχνετε ταΐστρες πουλιών, νομίζω πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να σας δείξω τις φωτογραφίες των θαμώνων των δικών μας ταΐστρών. Για 2 εβδομάδες τις ώρες τροφής τους –δηλαδή 2 ώρες περίπου πριν την δύση του ηλίου, αυτήν την εποχή 15-16:00- εγώ και ο μπαμπάς τρέχαμε ανάμεσα σε 6 παράθυρα και σε 2 επίπεδα με την κάμερα στο χέρι για μια καλή φωτογραφία. Μετά τις πρώτες μέρες μάθαμε τα σημεία τους και προκειμένου να έχουμε καθαρό οπτικό πεδίο για όλα έπρεπε να είμαστε ανάμεσα σε 4 παράθυρα στο ισόγειο του σπιτιού μας και σε 2 σε αυτά του ημι-υπογείου. Και όλα αυτά τα 2’ που θα έμενα ακίνητα για να φάνε το σποράκι τους. Μια φρενήρης τουλάχιστον διαδικασία λοιπόν.

Αλλά άξιζε τον κόπο και με το παραπάνω, να δείτε φωτογραφίες:

Εν αρχή ήταν τα σπουργίτια. Θορυβώδη και φασαριόζικα δεν άφηναν πετούμενο για πετούμενο να πλησιάσει εκτός από αυτά τις ταΐστρες. Απελπιστήκαμε.  Αυτό θα ήταν το τέλος της προσπάθειάς μας; Θα φωτογραφίζαμε μόνο αυτούς τους φτερωτούς μπελάδες; Τσιμπηματιές, πετάγματα και καυγάδες πάνω από το ξερό ψωμί. Πανικός. Τι όμορφα που είναι όμως. Αυτό το γκρι που βλέπεις από μακριά μέσα από τον φακό αναλύεται σε κίτρινες, καφετιές και μαύρες λεπτομέρειες.

Κοντινή Φωτογραφία σπουργιτιών
Κοντινή Φωτογραφία σπουργιτιών
Κοντινή Φωτογραφία σπουργιτιών
Κοντινή Φωτογραφία σπουργιτιών
Κοντινή Φωτογραφία σπουργιτιών
Κοντινή Φωτογραφία σπουργιτιών

Κι όμως, δεν ήμασταν τόσο άτυχοι. Στο τέλος της μέρας είχε ξεμείνει φαγητό μέσα στις ταΐστρες. Κάτι που τα σπουργίτια με τα μικρά τους ράμφη δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν, οι ηλιόσποροι. Μετά από μια-δύο μέρες να ‘τοι και οι σπίνοι. Επιλεκτικοί και μαγευτικοί με τις κατακίτρινες κοιλιές τους και τις πλάτες τους στο χρώμα του κοβάλτιου.  Έπαιρναν έναν ηλιόσπορο, στάθμευαν πάνω στην ροδιά και αφού τον σταθεροποιούσαν ανάμεσα στα ποδαράκια τους, έσπαζαν με το ράμφος το κέλυφος για να φτάσουν τον γλυκό θησαυρό στο εσωτερικό. Πήγαιναν πίσω έναν ακόμα σπόρο, ξανά στο δέντρο και μετά άφαντοι μέχρι την επόμενη μέρα.

Κοντινή Φωτογραφία σπίνων
Κοντινή Φωτογραφία σπίνων
Κοντινή Φωτογραφία σπίνων
Κοντινή Φωτογραφία σπίνων
Κοντινή Φωτογραφία σπίνων
Κοντινή Φωτογραφία σπίνων
Κοντινή Φωτογραφία σπίνων
Κοντινή Φωτογραφία σπίνων

Οι κοκκινολαίμηδες όμως ήταν οι πιο ακριβοθώρητοι να τους πετύχεις. Φυσιολογικά θα έβρισκαν ένα δέντρο στο απέναντι οικόπεδο ή ένα ασφαλές σημείο πάνω στον ψηλό φράχτη μας από όπου σκάναραν την περιοχή για τυχόν πεινασμένες γάτες που είχαν στήσει καρτέρι, όλο αυτό για 15’ περίπου.  Απολύτως ακίνητοι, σχεδόν σε παρακαλούσαν να τους βγάλεις φωτογραφία. Αλλά έπρεπε να είσαι τυχερός να τους πετύχεις. Μετά από την επιθεώρηση σαν σίφουνες ορμούσαν στην ταΐστρα, άρπαζαν έναν σπόρο και εξαφανίζονταν μέχρι την επόμενη μέρα. Όπως είπα πριν, 2 εβδομάδες βγάζαμε φωτογραφίες για να πετύχουμε τους κοκκινολαίμηδες τις 3 τελευταίες μέρες σε μερικές καλές στάσεις.

Αλλά τι λαιμοί κυρίες και κύριοι, τι φλόγα!

Κοντινή Φωτογραφία κοκκινολαίμη
Κοντινή Φωτογραφία κοκκινολαίμη
Κοντινή Φωτογραφία κοκκινολαίμη
Κοντινή Φωτογραφία κοκκινολαίμη

Credits: Photos by: Daddy & Deborah Cortes (thanks Daddy!)

Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν με την Canon 600D μου, η οποία φορούσε τον φακό 75-300mm tele lens