summer's arrival!








Ήρθαν! Οι ζεστές και πνιγερές μέρες, δροσερά και νοτισμένα βράδια, σταχοχώραφα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, νωχελικά κοάσματα βατράχων στο περβόλι το βραδάκι, πιρουέτες πυγολαμπίδων, κρασί και ζουμερά ροδάκινα, γρανίτες φράουλες, αηδόνια που επιδίδονται σε φιλόδοξα ρεσιτάλ, ανθισμένες μποκαμβίλιες, ο παφλασμός των κυμάτων στα πόδια σου, οι βουτιές με μάσκα σε κρυστάλλινα νερά, μουσική μέχρι αργά. Το καλοκαιράκι.

Ας πούμε ότι χαίρομαι για αυτήν την άφιξη! Ντάξει ψέματα να μην λέμε, αλήθεια χαίρομαι, απλώς δεν είμαι ο άνθρωπος της θάλασσας που θα 'θελα να είμαι.
- μόνο που δεν παθαίνω καρδιακή προσβολή αν κολυμπώντας τα πόδια που έρθουν σε επαφή με φύκια, τούτο το αίσθημα με υπέρ ανατριχιάζει,
- όταν δεν έχω μάσκα αποφεύγω ότι είναι μαύρο και θολό στον βυθό και προσπαθώ να μην κολυμπήσω από πάνω του,
-αποφεύγω επίσης να κολυμπάω με ανοιχτά μάτια προς τα βαθιά, αυτό το βαθύ μπλε με τρομάζει λιγουλάκι (ας πούμε είδα τα σαγόνια του καρχαρία στα νιάτα μου)
- μόλις πρόσφατα σε μια απόπειρα να ξεκινήσω μαθήματα ιστιοπλοΐας συνειδητοποίησα ότι θα προτιμούσα να κολυμπήσω 10χιλιόμετρα στυλ πεταλούδα από το να κάτσω άλλες 4 ώρες στο κατάστρωμα του ιστιοφόρου (για την καμπίνα ούτε λόγος πάντα), όπου κόντεψα να βγάζω αυτά που είχα φάει μια εβδομάδα πριν.

Όσο και να διαμαρτύρεται όμως το σώμα μου αρέσει η θάλασσα, όταν είναι γλυκιά και ήρεμη και όταν είναι αγριεμένη και φουρτουνιασμένη. Αυτή η συνεχώς κινούμενη μάζα νερού, πραγματικά με υπνωτίζει.

Γαλάζια, απέραντη, μεγαλόπρεπη, η θάλασσα στην άλλη άκρη του δικού μου κόσμου, στην (πότε-θα-τη-επισκεφτώ-να-πάρει;) Νέα Ζηλανδία.



Here they are! Here they are the hot and muggy days and the cool and damp nights. Wheat fields as far as your eye reaches, nonchalantly frogs’ songs, fireflies’ pirouettes, wine and juicy peaches, strawberry sorbets, magical quartets by ambitious nightingales, flowering bocamvilies, waves’ splashes at your feet, diving in crystal water, music until late. The summer arrived.

I will try to be happy with this arrival. Ok seriously now, fingers crossed I really am.  I'm just not the sea lover that I wanted to be.
- I almost have small heart attacks every time I swim and my legs touch seaweed. This feeling gives me the chills, literally!
-I tend not to swim above black and mysterious areas on the sea bottom, without wearing a swimming mask. (And yeah, I know that they seaweeds or just rocks.)
-I also try to avoid swimming with open eyes towards the deep sea. This blue-black shade gives me the chills too (I saw “Shark’s Jaws” very long ago. Once. )

- Just recently in an attempt to start sailing lessons I realized that I'd rather swim in butterfly style for 10km rather than sit 4 more hours on that boat (I don’t even mean the cabin, right?). I almost puked what I ate 7 days before in the beautiful sea.


Although, my body protests so hardly, I like the sea. Either it is calm and sweet or rough and stormy. The constant of motion maze of water hypnotizes me, for sure.

Blue, vast, magnificent, the sea on the other side of (my) world, in the (when-the-hell-am-I-gonna-visit-this-country?) New Zealand.







( Αυτή είναι από τα Twelve Apostles στην Victoria της Αυστραλίας, βασικά // This one was shoot at Twelve Apostles in Victoria, Australia)

 (all photos by Andrew Smith of Cuba Gallery)

18 Comments

Despina Kortesidou

Despina Kortesidou, a master student (hello neuroscience!) and a born adventurer, founded In Whirl of Inspiration, back in 2011 when she was (just) a biology student. She loves sharing advice for eating healthier, or inspiring you to cover yourself with plants, color and confetti. She started teaching , recently, online courses for those loving food, plants and everything in between, and she has the time of her life. She has a soft spot for cheese, elder people and overanalyzation.