(500) days of summer ή όταν μείνεις μόνος!

500-500-days-of-summer-gif-girl-love-Favim.com-230750.gif

♫ Soundtrack: Marietta Fafouti/ Ottomo - Goodbye my love ♫

Και θα πεις τώρα, τι γράφει αυτή; Ξεκινάει μπλογκ και μας απασχολεί με μια ταινία που βγήκε πριν από 2 χρόνια; Που συζητήθηκε μέχρι αηδίας και βαρεθήκαμε να τρώμε στην μάπα το "Βest romantic comedy of the year" και άλλα τέτοια σαχλά; Δίκιο θα έχεις. Και αν δεν σου αρέσει και πάλι μπράβο σου. Μα εμένα που λες μου αρέσει και μπορώ να γεμίσω σελίδα με τα συναισθήματα που μου προκαλεί, αλλά και πάλι δεν είναι αυτό το θεματάκι μου στην προκειμένη περίπτωση.

Και θα μου πεις πως όχι, δεν είναι ιστορία αγάπης αλλά μια ιστορία για την αγάπη. Πως είναι δεν θα γίνει ποτέ το νέο Eternal Sunshine of the Spotless Mind, παρόλο που το αποζητά διακαώς. Πως αν ωριμότητα σημαίνει η ανήλικη αδελφή να δίνει συμβουλές περί σχέσεων σε μεγάλο κλάψα και ρομαντικογλυκούλι αδελφό της ζήτω που καήκαμε. Πως σκύλα η γκόμενα τελικά, γιατί όσο έψαχνε -μυστικά- τον κ.τέλειο δεν έψαχνε κάτι άλλο και αφότου τον βρήκε πέταξε τον γλυκούλη ήρωά μας στα σκουπίδια. Πως για όνομάάά, ας σταματήσουν όλα τα μίντια να προμοτάρουν τα ικέα.Πως το L.A. δεν έχει πολιτισμική ιστορία και πως ότι τραγούδι ακούσεις και ότι ταινία δεις, αυτοί χίπστερ πάντα ξεπιδούν απο κάπου για να τους βαρεθείς ακόμα περισσότερο. Ντάξει τώρα που το σκέφτομαι συμφωνώ με όλα αυτά.

500-days-of-summer-movie-text-Favim.com-231275.gif

Εγώ βασικά θα σταθώ κάπου αλλού, στο πόσο χρήσιμη μπορεί να φανεί η  απομυθοποίηση των πραγμάτων μερικές φορές.

Γιατί ο συμπαθητικός ηρωάς μας δεν θα περνούσε τα πάνδηνα αν από την αρχή του χωρισμού τους είχε σταθεί στα κουσούρια της συμπαθητικής δεσποινίδως και δεν περνούσε στην λούπα όλες τις καλές στιγμές τους, τον τρόπο που κοιτούσε προς τα κάτω πριν μιλήσει, τα μικρά αναπηδητά όποτε ήταν χαρούμενη κτλ κτλ. Κατά πόσο όμως είναι εύκολο αυτό; Μήπως δεν είναι υπέροχα απολαυστικό να ξανασκέφτεσαι όλες τις ωραίες στιγμές σας, ακόμα κι αν καταντάς στο τέλος της βραδιάς τύφλα στο μεθύσι να κλαις σε ένα παγκάκι και να μιλάς σε έναν άγνωστο; Ούτε(;) σε ταινίες αυτά, ας ηρεμήσω λίγο!Και κάθεσαι και τα σκέφτεσαι και τα ξανασκέφτεσαι και πλάθεις όλα τα ιδανικά σενάρια που θα μπορούσατε να ζήσετε ή πράγματα που ήθελες να πεις και δεν το έκανες. Όλο αυτό καταντάει χαοτικό μετά από κάποιο σημείο, αλλά το μυαλό σου αρέσκεται σε όλη αυτή την μαζοχιστική διαδικασία έχει παγιώσει αυτήν την οπτική γωνία των πραγμάτων και συντηρεί την κατάσταση.

Και κάθεσαι και περνάς μέσα από αυτό το ψυχοφθόρο τούνελ για να βγείς κάποια στιγμή στο φως και να συνειδητοποιήσεις όλα αυτά που έχασες και όλα αυτά που δεν έζησες όσο ήσουν κολλημένος στα περσινά ξινά σταφύλια. Και μετά ξενερώνεις, γιατί συνειδητοποιείς ότι δεν άξιζε τον κόπο, ή ακόμα καλύτερα, το φανταστικό σου έτερον ήμισυ κάνει εκέινη την μοιραία πράξη που σου κακοφαίνεται τόσο όσο δεν πάει και αυτή είναι η κλωτσιά που χρειαζόσουνα. Ε μετά όλοι ξέρουμε την συνέχεια...

2009-500-500-days-with-summer-and-days-Favim.com-182026.jpg

Καλά καλά θα την πω, ξενερώνεις και σκέφτεσαι καθαρά πως ντάξει δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερο. Και μετά ξεκολλάς και πας για άλλα! Η πλάκα της υπόθεσης είναι που αναρωτιέσαι εκ των υστέρων πως και δεν έβλεπες καθαρά τόσο καιρό. Παιχνίδια του μυαλόυ θα πω εγώ!  Επίσης όχι κάνεις λάθος, ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο και είσαι πολύ τυχερός που σου έτυχε. Απλώς είναι λογικό οι άνθρωποι και τα συναισθήματα να αλλάζουν με τον καιρό και καμιά φορά αλλάζουν προς το "No happy end και ζήσε μόνος σου." Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτό που μοιραστήκατε κάποτε δεν ήταν αληθινό! Σήμαινει ότι καμιά φορά όταν οι άνθρωποι μεγαλώνουν, καταλήγουν να μεγαλώνουν χώρια! Αν βέβαια πιστεύεις πως όλα αυτα είναι  χαζομάάρες και ο έρωτας με έρωτα περνάει (που θα λεγε η θειά μου η Μυρσούδα) λυπάμαι που έχασες τον χρόνο σου διαβάζοντας τούτο το ποστ.

Και στο φινάλε  η ζωή δεν είναι καθόλου μικρή κι ας έχει γίνει καραμέλα στο στόμα ολονών μας αυτή η φράση.Όχι, είναι μεγάλη και είναι στο χέρι σου να την γεμίσεις με εμπειρίες και αναμνήσεις και όχι να τρώγεσαι με τα ρούχα σου κάθε κάθε φορά που βουλιάζουν τα καράβια σου και δεν πάνε όλα όπως τα έχεις κανονίσει! Μην ξεχνάς ότι στην ερώτηση γιατι δεν πήγαν όλα καλά η γενική απάντηση είναι μια: "What always happens. Life."

Α και τώρα που το θυμήθηκα, όπως λέει και ένας φίλος, όσο περισσότερο μελετάς και σχεδιάζεις κάτι τόσο αυξάνεις τις πιθανότητες να μην συμβεί. Εγώ θα πω όμως πως όσο το μελετάς το μυθοποιείς στο μυαλό σου και στην πρώτη αναποδιά ο φανταστικός ιδανικός κόσμος σου γκρεμίζεται και μετά ακούς τον εαυτό σου να λέει: "αν δεν το σκεφτόμουνα τόσο, ίσως και να μην πήγαιναν όλα σκατά". Εμ φυσικά και δεν έπρεπε, αλλά το ήξερες αυτό και παρόλαυτά έπεσες στην παγίδα. Βλάκα, ε βλάκα!

Despina Kortesidou4 Comments